روزی را به یاد دارم که همین مدافعان امروزی علی افشاری و حامیان حضور وی در مراسم کنگره امریکا از مطلب او در مورد همسرش خرده گرفتند که گویی او حق ندارد که سخن از عشق بگوید و چون فعال سیاسی است باید عشق ورزی را در خود بخشکاند. اما در مطلبی کار او را اصولی دانستم و به انتقاد از آنان پرداختم. روزی دیگر برخی که خود در رفتارهای سیاسی خود مشکوکانه عمل می کردند بر مراسم عروسی او تازیدند و اگر و اما آوردند. اما این بار نه به خاطر علی ( که شاید این هم مزید بر علت بود ) از او دفاع کردم. حال چه اشکالی دارد که در مسئله ای دیگر منتقد او باشم. مگر نمی توان بر بخشی از عملکرد کسی انتقاد داشت و همه مسائل را در بازی صفر و یک محدود نکرد. مگر نمی شود از تلاش او را برای دموکراسی تقدیر کرد و زندان رفتن او و هزینه سیاسی پرداختنش را بیان کرد. و از آن سو به نقد حضورش در مراسم کنگره امریکا پرداخت؟! مگر نمی شود از تلاش شبانه روزی عبدالله مومنی در دوران دبیر تشکیلاتی تحکیم سخن گفت و از او تشکر کرد و از طرف دیگر به برخی رفتار او خرده گرفت؟!...