ديوانه‌هايي كه هيچ نمي‌دانند و خود را در جايگاه بالايي مي‌بينند. هم كارشناس هستند و هم روشنفكر و صد لقب و نام را پشت خود راه مي‌اندازند. اعتراض را قبيح مي‌دانند و اعدام ديكتاتور را زشت، و اينگونه رفتارها را نوعي پرستيز روشنفكرانه قلمداد مي‌كنند. مردن يك سگ آنقدر آنان را برمي‌آشوباند كه اشك تمساحشان تمامي اطراف و اكناف را خيس مي‌كند. آنان در كمال وقاحت بدون اندك پرداخت هزينه، پيشرو و آوانگارد بودن خود را در برابر ديدگان مخاطبان قرار مي‌دهند و برگزاري فلان پارتي شبانه را سياسي مي‌بينند و دفاع دانشجويان از حقوق‌شان را بي‌ادبي مي‌نامند. واي از بي‌ادبي‌هايي كه اين دوستان را ناراحت كرده‌ است، بي‌نان سر بربالين گذاشتن و از حقوق اصلي خود محروم شدن برايشان اهميت ندارد، اما كشتن يك ديكتاتور زشت و ناپسند است. كشته‌شدن ميليون‌ها انسان در گوشه‌گوشه دنيا ناپسند نيست و قتل فردي ماليخوليايي همچون ديكتاتور عراق قبيح است. امان از روشنفكري بي‌دغدغه...